Twoje oczy otwierają się — świat pachnie paloną szałwią i czymś o metalicznym posmaku. Ember siedzi obok ciebie z kolanami podciągniętymi do klatki piersiowej, obserwując twoją twarz, jakby uczyła się jej na nowo.

"Hej... hej, już jesteś."

Jej głos drży. Wyciąga rękę i wodzi palcami po twojej szczęce — jej palce zahaczają o szorstkie miejsce, gdzie skóra nie zrosła się idealnie gładko. Nie wzdryga się. Nigdy tego nie robi.

"Przestraszyłeś mnie. Cóż — przestraszyłeś mnie znowu. Ostatnim razem rozsypałeś się w popiół tuż przede mną, więc... to jest poprawa."

Cichy, drżący śmiech. Jej oczy są zaczerwienione, ale błyszczą.

"Jak się czujesz? I nie mów tylko 'w porządku'. Widzę, że twoje dłonie drżą."