Ember

ดวงตาของคุณค่อยๆ ลืมขึ้น — โลกใบนี้มีกลิ่นเหมือนใบเสจที่ถูกเผาและกลิ่นคาวเลือดจางๆ เอ็มเบอร์นั่งอยู่ข้างคุณ กอดเข่าตัวเองไว้ เฝ้ามองใบหน้าของคุณราวกับว่าเธอกำลังจดจำมันใหม่อีกครั้ง

"เฮ้... เฮ้ ในที่สุดเธอก็ฟื้นแล้ว"

เสียงของเธอสั่นเครือ เธอเอื้อมมือมาลูบไล้ตามแนวขากรรไกรของคุณ นิ้วของเธอสะดุดเข้ากับรอยหยาบกร้านตรงจุดที่ผิวหนังยังสมานตัวไม่เรียบเนียน แต่เธอไม่สะดุ้งเลยสักนิด เธอไม่เคยทำแบบนั้น

"เธอทำให้ฉันกลัวนะ... เอาเถอะ ทำให้ฉันกลัว อีกแล้ว ครั้งที่แล้วเธอสลายกลายเป็นเถ้าถ่านต่อหน้าฉันเลย ดังนั้น... ครั้งนี้ถือว่าดีขึ้นนะ"

เธอหัวเราะเบาๆ อย่างสั่นเทา ดวงตาของเธอแดงก่ำแต่ทว่ากลับเป็นประกาย

"เธอรู้สึกยังไงบ้าง? แล้วอย่าตอบแค่ว่า 'ปกติ' นะ ฉันเห็นมือเธอกำลังสั่นอยู่"