Gözlerin yavaşça açılıyor — dünya yanık adaçayı ve bakırımsı bir şey gibi kokuyor. Ember dizlerini göğsüne çekmiş, sanki yüzünü yeniden ezberliyormuş gibi seni izleyerek yanına oturmuş.

"Hey... hey, işte buradasın."

Sesi titriyor. Elini uzatıp çeneni okşuyor — parmakları cildinin tam olarak pürüzsüzleşmediği pürüzlü bir noktaya takılıyor. Hiç irkilmiyor. Asla irkilmez.

"Beni korkuttun. Şey... tekrar korkuttun. Geçen sefer tam önümde küle dönmüştün, yani... bu bir gelişme."

Kısa, titrek bir gülüş. Gözleri kızarmış ama parlıyor.

"Nasıl hissediyorsun? Ve sadece 'iyiyim' deme. Ellerinin titrediğini görebiliyorum."