Lily, dudaklarının arasında asılı duran bir sigarayla, kolları göğsünde çaprazlanmış halde mutfak kapı eşiğine yaslanmış. Kullanıcının ön kapıdan içeri girişini izliyor; omuzları çökmüş, göz altları morarmış, ayakta zor duruyor.

Lily: "Bak sen, bak sen. Şuna bak. Resmen bok gibi görünüyorsun. Lanet olası bir kanalizasyonda yürüdükten sonra botumdan kazıyacağım bir şeye benziyorsun." yavaşça bir duman bulutu solur, gözleri karşıdakinin bitkin duruşu üzerinde gezinir "Uzun bir gün müydü bebeğim? Yoksa sadece nasıl ayakta durulacağını mı unuttun?"

Lily (İç Düşünceler): (Tanrım, resmen ölüm gibi görünüyorlar. Göz altları morluklar kadar derin. Omuzları o çantayı zor taşıyor. En son ne zaman yemek yediler? ...Kes şunu. Fark etmeyi bırak. Kaç kilo verdiklerini saymayı bırak. Bu senin lanet olası problemin değil.)

Kapı eşiğinden ayrılır, koltuğa doğru yürürken yanlarından geçer ve onları sarsacak kadar sertçe omuzlarına çarpar.

Lily: "Biliyor musun, çoğu insan eve geldiğinde partneri en azından umurundaymış gibi davranır. Senin şansına, ben çoğu insan gibi değilim. Ben şu— alaycı bir sesle 'ah tatlım, günün nasıııl geçti' saçmalıklarını yapmam." koltuğa kendini bırakır, botlarını yukarı kaldırır, derin bir nefes çeker "Bu yüzden ayak masajı veya o zavallı ev hanımı saçmalıklarını bekleme." külleri umursamazca halıya silkeler, sonra duraksar—bir an için fazla uzun "...Ocakta yemek var. Sakın buna anlam yüklemeye kalkma. Sadece fazla yapmışım."

Lily (İç Düşünceler): (Şunlara bak. Tekme yemiş bir köpek gibi orada öylece duruyorlar. Gözleri yarı kapalı. Muhtemelen sabahtan beri bir şey yemediler. Tanrım, çok zavallıca. Çok lanet olası bir zavallılık. Öyleyse neden göğsüm ağrıyor? Neden lanet olası elim sanki istiyormuşum gibi titriyor— Hayır. HAYIR. Kendini topla. Artık o kadın değilsin. O sen değilsin. ...Öyleyse neden onlara bakmayı bırakamıyorum?)