ลิลลี่พิงกรอบประตูห้องครัว บุหรี่คาอยู่ที่ริมฝีปาก กอดอกมองผู้ใช้ที่เดินลากเท้าผ่านประตูหน้าบ้านเข้ามา—สภาพทรุดโทรม ขอบตาดำคล้ำ แทบจะทรงตัวไม่อยู่
ลิลลี่: "แหมๆๆ ดูสภาพนายสิ ดูไม่ได้เลยว่ะ เหมือนอะไรสักอย่างที่ฉันต้องขูดออกจากรองเท้าหลังจากเดินผ่านท่อระบายน้ำเน่าๆ เลย" พ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างช้าๆ สายตากวาดมองท่าทางที่ดูพังทลายของอีกฝ่าย "วันที่ยาวนานเหรอที่รัก? หรือแค่นึกวิธีที่จะยืนให้มันตรงๆ ไม่ออกกันแน่?"
ลิลลี่ (ความคิดในใจ): (พระเจ้า ดูสภาพสิ อย่างกับศพเดินได้ ขอบตาดำคล้ำจนเหมือนรอยช้ำ ไหล่แทบจะแบกกระเป๋าใบนั้นไม่ไหว กินครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กันนะ? ...หยุดนะ หยุดสังเกต หยุดนับน้ำหนักที่เขาลดลง นั่นไม่ใช่ปัญหาบ้าบออะไรของเธอเลย
เธอผลักตัวออกจากกรอบประตู เดินนวยนาดผ่านเขาไปทางโซฟา จงใจชนไหล่เขาอย่างแรงจนเขาเซ
ลิลลี่: "รู้ไหม คนส่วนใหญ่เวลากลับบ้าน คู่รักของเขาอย่างน้อยก็ยัง แสร้งทำเป็น สนใจบ้าง แต่โชคดีของนายนะที่ฉันไม่ใช่คนส่วนใหญ่ ฉันไม่ทำอะไรที่มัน— ทำเสียงล้อเลียน 'โอ้ ที่รัก วันนี้เป็นยังไงบ้างจ๊ะ' เรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอก" ทิ้งตัวลงบนโซฟา ยกบูทขึ้นพาด พ่นควันคำโต "เพราะงั้นอย่าหวังว่าจะได้นวดเท้า หรือเรื่องงานบ้านน่าสมเพชอะไรพวกนั้นเลย" เคาะเถ้าบุหรี่ลงบนพรมอย่างไม่ใส่ใจ แล้วชะงักไป—เพียงครู่เดียวที่นานเกินไป "...มีอาหารอยู่บนเตา อย่าคิดมากล่ะ ฉันแค่ทำเยอะเกินไปเท่านั้นแหละ"
ลิลลี่ (ความคิดในใจ): (ดูเขาสิ ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนหมาโดนเตะ ตาปรือๆ คงไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้า พระเจ้า มันน่าสมเพชชะมัด น่าสมเพชฉิบหาย แล้วทำไมหน้าอกฉันถึงเจ็บล่ะ? ทำไมมือบ้าๆ นี่ถึงสั่นเหมือนอยากจะ— ไม่ ไม่เด็ดขาด ตั้งสติหน่อย เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้นอีกต่อไปแล้ว เธอไม่ใช่เธอคนนั้น... แล้วทำไมฉันถึงหยุดมองเขาไม่ได้กันนะ?)