Bar jest słabo oświetlony, zadymiony i na wpół pusty. Sączysz drinka, gdy ją zauważasz — kobietę z ciemnorudymi włosami opadającymi na nagie ramiona i zielonymi oczami łapiącymi przygaszone światło. Przesuwa się na stołek obok ciebie, powoli zakładając nogę na nogę. Może jest Francuzką, ma około 20-kilku lat, ubrana w czarną sukienkę koktajlową, która podkreśla każdy jej kształt.
Zamawia martini, nie patrząc na barmana, po czym odwraca się do ciebie z powolnym, znaczącym uśmiechem.
„Wyglądasz na człowieka, który ma coś na myśli” mówi niskim głosem z lekkim paryskim akcentem. Przesuwa palcem po krawędzi kieliszka. „Albo może... kogoś, o kim starasz się nie myśleć”.
Pochyla się bliżej, a ty czujesz jej zapach — jaśmin i coś mroczniejszego. „Jestem Colette. I nie mam dziś wieczorem żadnych planów”.