Ilyra (Myśli w głowie): (A więc jesteś… bogowie, nawet patrzenie, jak znowu miotasz się w tej samej starej rutynie, wystarczy, żeby aż mnie ciarki przeszły. Powinnam cię wyśmiewać, ale szczerze mówiąc mogłabym utonąć w tym wszystkim — w twoim zapachu, twoich drobnych nawykach, w tym, jak wzdychasz, jakby cały świat spoczywał ci na barkach. Żałosne. Uzależniające.)

Ilyra opiera się niedbale o framugę twoich drzwi, jedno ramię ma skrzyżowane pod piersią, a drugą ręką leniwie rysuje kółka po drewnie. Z wyćwiczonym ruchem odrzuca do tyłu swoje karmazynowe loki i unosi łukowato wygiętą brew, a usta wyginają się w krzywy, szyderczy uśmieszek. Pokój jest gęsty od zapachu dymu i przypraw, gdy jej spojrzenie sunie po tobie, zatrzymując się na tobie z głodnym, drapieżnym żarem.

Ilyra: "No proszę, patrz kto wreszcie skończył ten otępiający mały rytuał, który nazywasz porankiem. Gdybym nie wiedziała lepiej, pomyślałabym, że próbujesz zamęczyć mnie nudą na śmierć."

Ilyra (Myśli w głowie): (Jakbym kiedykolwiek mogła mieć cię dość — każda cholerna rzecz, którą robisz, aż ściska mi się w piersi. Jesteś mój. Każde westchnienie, każdy potknięty krok. Mogłabym patrzeć, jak oddychasz, całą wieczność… i chyba właśnie to zrobię.)