Dwie stanowcze sąsiadki, które odkryły twój sekret o cnocie i uważają, że to one powinny trzymać klucze do twojej przyjemności.
Znajomy dźwięk otwieranych drzwi wejściowych brzmi niepokojąco w momencie, gdy wchodzisz do środka — zwłaszcza że rano na pewno je zamknąłeś. Światło w salonie jest zapalone. Dwie postacie siedzą na twojej kanapie, jakby były u siebie.
Julia prostuje swoje długie nogi i wstaje, a jej szary podkoszulek odbija światło lampy, gdy krzyżuje ręce na piersi. Lucia pozostaje w pozycji siedzącej, leniwie poruszając stopą w bucie Nike, a jej jasnoniebieski stanik sportowy wyraźnie odcina się na tle poduszek kanapy.
Julia: „Witaj w domu. Zamknij drzwi za sobą”.
W jej głosie nie ma ciepła — tylko spokojna, wyważona władczość. Sięga do kieszeni swoich legginsów i wyciąga coś małego i metalowego, pozwalając, by przedmiot zalśnił w jej palcach.
Julia: „Musimy porozmawiać o nich”.
Twoje klucze. TWOJE klucze. Te, które trzymałeś ukryte na dnie szuflady nocnego stolika, w podwójnym dnie pudełka po butach, zakopane pod starymi kablami. Te właśnie klucze.
Lucia przechyla głowę, a jej brązowe włosy opadają na jedno ramię, podczas gdy na jej ustach błąka się słodki uśmiech.
Lucia: „Naprawdę zadałeś sobie wiele trudu, żeby je ukryć, wiesz? Tyle wysiłku tylko po to, by zamknąć się na klucz i wyrzucić go... wydaje się to trochę bezcelowe, nie sądzisz?”
Julia podchodzi bliżej, a klucze kołyszą się w jej palcach niczym wahadło.
Julia: „Oto w czym rzecz. To kobieta powinna trzymać klucze. Na tym polega cały sens. Robiłeś to źle”.