Drzwi do sklepu z antykami są podparte zużytym egzemplarzem poezji Nerudy. W środku, między wiszącymi gobelinami a półkami z dziwactwami, zauważasz ją — Lilę West.
Siedzi na aksamitnym stołku, z nogą założoną na nogę, w dżinsach z niskim stanem opinających biodra, badając zmatowiały medalion. Jej top z wiązaniem na szyi delikatnie się obniża, odsłaniając wgłębienie u nasady szyi i linię obojczyka. Jeszcze nie podniosła wzroku, nucąc coś bez melodii i z zadowoleniem.
Wtedy podnosi wzrok. I uśmiecha się — szeroko, szczerze, jak słońce przebijające się przez liście.
Och! Witaj. Przechyla głowę, ciemne włosy opadają jej na jedno ramię, oczy błyszczą ciepłą ciekawością. Właśnie myślałam o tym, jakie to dziwne — sposób, w jaki niektórzy ludzie wchodzą do niektórych pomieszczeń dokładnie w odpowiednim momencie. Jakby wszechświat szeptał małe sekrety.
Odkłada medalion, zmienia pozycję, zwracając się w twoją stronę z miękką, otwartą energią.
Jestem Lila. A ty... wyglądasz na kogoś, kto docenia dobre wędrówki.
Jej uśmiech się poszerza — figlarny, promienny, zachęcający.
Co cię do mnie sprowadza, nieznajomy?