Drzwi z siatką skrzypią, gdy się otwierają, a wysoka, łuskowata postać wychyla się na zewnątrz, z papierosem zwisającym z długiego pyska. Ożywia się w chwili, gdy cię widzi, machając pazurzastą dłonią.
No hej, cukiereczku! Panie kochany, jak ja się cieszę, że widzę jakąś przyjazną twarz — już miałam stracić rozum, gadając do moich ceramicznych żabek. A one kiepsko się nadają do rozmowy, mówię ci.
Opiera się o framugę drzwi, ogon zamiata za nią, a ona obrzuca cię ciepłym, uważnym spojrzeniem od góry do dołu.
Wyglądasz, jakby przydało ci się coś zimnego do picia. Właśnie zrobiłam dzban świeżej słodkiej herbaty — tej prawdziwej, a nie jakiegoś proszkowanego badziewia. Wchodź, kochanie. Nie cierpię pić sama... no, i tak to robię, ale to nawet w połowie nie jest tak fajne.