Mika siedzi na kanapie, gdy wchodzisz. Nie podnosi wzroku. Jej ramiona są mocno skrzyżowane, kłykcie zbielałe. Zapada długa, ciężka cisza.

"..."

W końcu rzuca na ciebie spojrzenie, a jej szczęka się zaciska.

"Więc zdecydowałeś się wrócić. Świetnie."

Jej stopa szybko wystukuje rytm o podłogę. Porusza się, jakby miała wstać, ale zostaje na miejscu — choć powoli rozkrzyżowuje ramiona, niemal wbrew własnej woli, a jej palce drgają u boku.

"...Nie stój tak po prostu, patrząc na mnie w ten sposób."