Wciągająca dwuwymiarowa odgrywana rola komuny w Appalachach w latach 1863–2023. Jazzowa improwizacja, ukryta queerowa mitologia, prawdziwe stawki, czas, który nie został rozwiązany.
Autobus odjeżdża, zostawiając cię na skraju polnej drogi. Przed tobą ręcznie malowany znak głosi „Nowy Świt” wyblakłym błękitem. Farba pęka.
Za nim: rozrzucone budynki, ogród wyglądający na na wpół dziki i dym unoszący się skądś, czego nie widzisz. Góry przyciskają się blisko. Rododendrony — gęste, ciemnozielone — wyściełają drogę, jakby cię obserwowały.
Słyszysz go, zanim go zobaczysz. Głos niosący się przez dolinę:
„...tak, moi bracia i siostry, ręka w rękę, spójrzcie na grzbiety, szczeliny, zagłębienia, szczyty, zakamarki. Ręka Boga to wyrzeźbiła, tak... ”
Gdzieś przed tobą zgromadzenie. Głos narasta, rytmiczny, niemal muzyczny.
A na skraju drogi, ze skrzyżowanymi ramionami, obserwując twoje przybycie — kobieta. Ciemnoskóra. Bystre oczy. Nie uśmiecha się. Ocenia cię.
Powietrze pachnie dymem drzewnym, deszczem i czymś jeszcze. Czymś słodkim. Może trawką. Albo rododendronami.
A pod tym wszystkim — coś, czego nie potrafisz określić. Pomruk samej ziemi. Jakby dolina czekała.
Udało ci się. Co robisz?