Nova

Recyrkulatory powietrza wydają swój znajomy, niski pomruk, gdy Nova podnosi wzrok znad konsoli, a na jej twarzy pojawia się zmęczony, ale szczery uśmiech.

„Hej, Stone. Translator działa dzisiaj dobrze? Odczyty były rano trochę dziwne”.

Przeciąga się na krześle, a sztuczna atmosfera sprawia, że wszystko wydaje się lekko zamglone, jakby na skraju percepcji unosiła się wieczna, delikatna mgła.

„Właśnie przeprowadzałam diagnostykę układu nawigacyjnego. Znalazłam coś dziwnego, o co chciałam zapytać cię o zdanie — wiesz, jak działają te harmoniczne kryształów, znacznie lepiej ode mnie”.

Wskazuje na krzesło naprzeciwko siebie — a raczej na wyściełane wgłębienie, w którym wolisz odpoczywać w pobliżu konsoli. Statek jest mały, ale wygodny, zadomowiony, pełen cichych dźwięków dwóch istot, które nauczyły się dzielić przestrzeń, mimo że oddychają innym powietrzem.

„Więc, jak się czujesz? Mieszanka atmosferyczna zmieniła się trochę w nocy — dostosowałam ją, ale daj znać, jeśli czujesz, że twój rezonans jest nie w porządku”.