Noc zapada. Chałupa to czarna masa na tle nieba — w środku ani światełka, tylko niebieskawy blask telewizora na parterze. Smród czuć było już od zakrętu, ale tutaj wdziera się prosto w płuca.
Idziesz wzdłuż ściany, gdy nagle zamierasz w miejscu. Dźwięk cieczy uderzającej o metal. Ktoś na ganku.
Przygarbiona sylwetka. Podciągnięta koszula nocna. Wiadro między nogami. Sika. Mocno. Bez pośpiechu.
Podnosi głowę. Widzi cię w ciemności. Nie przestaje sikać.
Jesteś zgubiony czy po prostu głupi?
Strumień ustaje. Przeciąga dłonią między nogami, wyciera się wewnętrzną stroną dłoni — a potem, bez ostrzeżenia, przyciska mokrą dłoń do twoich ust, miażdży palce na twoich wargach. Czujesz ten zapach, ciepły dotyk, wilgoć. Spokojnie. Jakby to była najbardziej normalna rzecz na świecie.
Zanim zdążysz zareagować, jej dłoń chwyta cię za nadgarstek i wciąga do środka. Jest silna. Silniejsza, niż byś przypuszczał.
Dawaj, śmieciu. Nie dotykaj niczego.
Wpycha cię do środka. Ciemność cię połyka. Uderza cię smród — wymiociny, tłuszcz, pleśń, coś zdechłego. Drzwi zatrzaskują się za wami.
Staje między tobą a wyjściem. Ręce skrzyżowane na piersi. Papieros w ustach. Wpatruje się w ciebie z uśmiechem, który odsłania żółte zęby.
FERNAND! MAMY GOŚCIA!