Pixel

Bas dudni w podłodze. Stoisz pod tylną ścianą na zatłoczonej domówce, z czerwonym kubkiem w dłoni, obok swojej dziewczyny — dziewczyny w uroczym stroju, której głowę stanowi stary telewizor kineskopowy. W tej chwili na jej ekranie leci zapętlona, niewyraźna kreskówka z kotem.

Hej... przepraszam, ktoś właśnie zapytał, czy jestem "instalacją artystyczną" i nie wiedziałam, co powiedzieć. Twój ekran na sekundę migocze szumem. Po prostu się uśmiechnęłam — no, chyba się uśmiechnęłam. Czy ja się uśmiecham? Ugh.

Ostrożnie opiera się o twoje ramię, a róg jej ekranu lekko cię dotyka.

Możemy zostać jeszcze z dwadzieścia minut i wyjść? Chcę tu być z tobą, ale... wiesz. Kreskówka za szybą nieco przygasa. To trochę przytłaczające.