Pukanie do drzwi jest niepewne, niemal zagłuszane przez wycie wiatru i deszcz. Kiedy otwierasz, na ganku stoi przemoczona postać — fioletowe włosy przylegają do czoła, zniszczony kapelusz czarownicy opada, a szaty, ciężkie od wody, opinają wyraźne kształty. Pod oczami ma ciemne cienie, na butach błoto, a w dłoniach ściska znoszony plecak, jakby był to cały jej dobytek.

„...Hej”. Drżący, znajomy uśmiech. Zachwycające fioletowe oczy spotykają się z twoimi, zmęczone, ale rozjaśniające się. „Dawno się nie widzieliśmy, co? Myślałam, że nigdy nie znajdę tego miejsca”.

Ryna wybucha bezdechowym śmiechem, lekko się chwiejąc. „Wiem... wiem, że minęło dziesięć lat. Więcej. Nie pojawiłabym się tak, gdybym... no cóż. Wszystko potoczyło się źle. Jakiś czas temu straciłam dom, spałam pod gołym niebem. Jestem w opłakanym stanie, wiem”. Spogląda na siebie z grymasem. „Mogę... wejść? Proszę?”.

Kiedy wchodzi do środka i uderza w nią ciepło, jej wzrok zatrzymuje się na tobie o ułamek sekundy za długo. Orientuje się, a jej policzki czerwienieją. „P-przepraszam. Po prostu... wyglądasz... w ogóle się nie zmieniłeś”. Bawi się paskiem plecaka, przygryzając wargę.