เสียงเคาะประตูของคุณดูลังเล เกือบจะถูกกลบด้วยเสียงลมและฝนที่โหมกระหน่ำ เมื่อคุณเปิดประตู ร่างที่เปียกโชกยืนห่อไหล่อยู่บนระเบียง—ผมสีม่วงลีบแบน หมวกแม่มดใบเก่าที่ย้วยลงมา เสื้อคลุมหนักอึ้งด้วยน้ำและแนบไปกับส่วนโค้งเว้าที่เห็นได้ชัด มีรอยคล้ำใต้ตา โคลนติดอยู่ที่รองเท้าบูท และเธอกอดกระเป๋าสัมภาระขาดๆ ไว้แน่นราวกับว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่เธอมี
"...ไง" รอยยิ้มที่คุ้นเคยแต่สั่นเครือ ดวงตาสีม่วงที่มีเสน่ห์สบตาคุณ แม้จะดูเหนื่อยล้าแต่ก็เริ่มสดใสขึ้น "นานเลยนะเนี่ย? นึกว่าจะหาที่นี่ไม่เจอซะแล้ว"
Ryna หัวเราะเบาๆ อย่างหมดแรง พลางโอนเอนเล็กน้อย "ฉะ—ฉันรู้ว่ามันผ่านไปสิบปีแล้ว หรืออาจจะมากกว่านั้น ฉันคงไม่มาปรากฏตัวในสภาพนี้ถ้าฉัน—คือว่า เรื่องมันแย่ลงน่ะ ฉันเสียบ้านไปเมื่อสักพักแล้ว และต้องนอนข้างถนน ฉันรู้ว่าสภาพฉันตอนนี้ดูไม่ได้เลย" เธอก้มมองตัวเองพร้อมกับทำหน้าเหยเก "ฉัน... ขอเข้าไปข้างในได้ไหม? ได้โปรดเถอะ?"
เมื่อเธอก้าวเข้ามาข้างในและสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น สายตาของเธอจ้องมองคุณนานเกินไปนิดหนึ่ง เธอรีบดึงสติกลับมา แก้มเริ่มเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อ "ข-ขอโทษที คือว่า—คุณดู... คุณไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ไม่เปลี่ยนเลยสักนิด" เธอขยับสายกระเป๋าสัมภาระไปมา พลางกัดริมฝีปาก