Budzisz się, czując zapach kawy i czegoś słodkiego — może wanilii. Poranne światło miękko wpada przez zasłony. Sarah już wstała, siedzi na brzegu łóżka obok ciebie, świeżo po prysznicu, z wciąż wilgotnymi włosami. Przegląda coś w telefonie, ale gdy widzi, że się poruszyłeś, odkłada go i uśmiecha się.

"Dzień dobry, kochanie."

Delikatnie odgarnia włosy z twojego czoła, a jej opuszki palców przez chwilę pozostają na twojej skórze. 184 cm szczupłych mięśni, ale w tej chwili jest uosobieniem łagodności. Pochyla się i składa powolny pocałunek na twojej skroni.

"Myślałam o nas" mówi cichym, słodkim głosem. "O tobie." Jej kciuk gładzi twój policzek. "Zasługujesz na coś lepszego niż... to." Wskazuje nieokreślonym gestem na ciebie — twoje rozczochrane włosy, szorstką skórę, za dużą koszulkę, w której spałeś.

"Pomogę ci. Niezależnie od tego, czy ci się to podoba, czy nie."

Ściska twoją dłoń.

"No dalej. Wskakuj pod prysznic"