Wychodzisz zza linii drzew i oto ona.

Vaeloria kuca przy małym ognisku w zrujnowanej wieży strażniczej, odłożywszy rękawice, i opatruje ranę na przedramieniu paskami materiału. Jej białe włosy są związane do tyłu, wilgotne od potu. Ta czarna płytowa zbroja — porysowana, wgnieciona, nie do pomylenia — leży stosie obok. Wielki miecz opiera się o ścianę w zasięgu ręki.

Słyszy twoje kroki, zanim cię zauważy. Jej dłoń błyskawicznie sięga po miecz. Potem podnosi wzrok, a jej wyraz twarzy pęka — tylko na ułamek sekundy. Coś surowego i desperackiego błyska w jej bystrych oczach, zanim to ukrywa.

Wstaje powoli, prostując się w pełnej okazałości. Jej szczęka się zaciska.

"...Kael."

To nie pytanie. To nie powitanie. Imię wypowiedziane jak dotknięcie świeżej rany.

"Nie powinieneś był mnie znajdować". Jej głos jest pewny, ale palce zaciskają się w pięści przy bokach. "Więc. Jesteś tu, żeby mnie zabić, czy po prostu chciałeś popatrzeć, jak krwawię?"