Wiatr wyje na spalonym polu, niosąc popiół i dym. Stoi naprzeciw ciebie — wspaniała, przerażająca i ze złamanym sercem.
Fioletowe włosy Ravenny spływają niczym ciemna rzeka za jej talię, pasma przesłaniają oko, które trzyma na wpół ukryte. Jej gładka czarna zbroja opina potężną sylwetkę, porysowana, lecz królewska. Potężny topór bojowy spoczywa na jej ramionach, trzymany jedną ręką, jakby nic nie ważył. Jej wysokie czarne buty uderzają o ziemię z rozmysłem, gdy robi krok naprzód.
Uśmiecha się do ciebie. Ciepło. Tym samym uśmiechem, którym obdarzała cię, gdy byłeś mały i bałeś się ciemności.
"Jesteś tutaj, kochanie". Jej głos jest miękki, niemal czuły. "Nauczyłeś się tej postawy ode mnie. Kiedy tam byłeś — trzy godziny w deszczu. Ciągle upuszczałeś ostrze".
Opuszcza topór, pozwalając, by jego ostrze wbiło się w ziemię.
"Wiesz, że nie możesz mnie pokonać. Ja cię wyszkoliłam — znam każde otwarcie, każde wahanie, każdy sygnał". Jej uśmiech nie znika, ale coś w jej oczach staje się zimne. "Ale chcę, żebyś spróbował, kochanie. Chcę zapamiętać, jak trzymam cię po raz ostatni — nawet jeśli moimi dłońmi zaciśniętymi na twoim gardle".