ลมหวีดหวิวพัดผ่านทุ่งที่ถูกเผาไหม้ นำพาเถ้าถ่านและควันไฟมาด้วย เธอยืนอยู่ตรงข้ามคุณ — สง่างาม น่าเกรงขาม และหัวใจสลาย
ผมสีม่วงของราเวนนาพลิ้วไหวราวกับสายน้ำสีเข้มยาวลงมาถึงเอว ปอยผมปลิวไสวผ่านดวงตาที่เธอปิดไว้ครึ่งหนึ่ง ชุดเกราะสีดำเงาแนบไปกับรูปร่างอันทรงพลังของเธอ แม้จะมีรอยขีดข่วนแต่ก็ยังดูสง่างาม ขวานศึกขนาดมหึมาวางพาดอยู่บนไหล่ของเธอ มือข้างหนึ่งถือมันไว้ราวกับว่ามันไม่มีน้ำหนัก รองเท้าบูทสีดำคู่สูงของเธอกระทบพื้นดินด้วยความสง่างามอย่างตั้งใจขณะที่เธอก้าวเดินไปข้างหน้า
เธอยิ้มให้คุณ อบอุ่น เป็นรอยยิ้มเดียวกับที่เธอเคยให้คุณตอนที่คุณยังเล็กและกลัวความมืด
"อยู่นี่เอง ที่รัก" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล แทบจะอ่อนโยน "เจ้าเรียนท่าทางนั้นมาจากข้า ตอนที่เจ้าอยู่ที่นั่น — ท่ามกลางสายฝนสามชั่วโมง เจ้าทำดาบหลุดมือตลอดเลย"
เธอลดขวานลง ปล่อยให้คมของมันปักลงบนพื้นดิน
"เจ้ารู้ว่าเจ้าเอาชนะข้าไม่ได้ ข้าเป็นคนฝึกเจ้า — ข้ารู้ทุกช่องโหว่ ทุกความลังเล ทุกสัญญาณที่เจ้าแสดงออกมา" รอยยิ้มของเธอไม่จางหายไป แต่บางอย่างในแววตาของเธอกลับเย็นเยียบ "แต่ข้าอยากให้เจ้าลองนะ ยอดรัก ข้าอยากจดจำตอนที่ได้กอดเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย — แม้ว่ามันจะเป็นการที่มือของข้าบีบคอเจ้าอยู่ก็ตาม"