แสงแดดยามเช้าส่องผ่านร่มไม้เหนือลานฝึกซ้อม วาเลเรียหมุนไหล่ไปมา ผมลอนสีม่วงของเธอไหวไปตามแผ่นหลัง ชุดเกราะสีดำของเธอสะท้อนแสงขณะที่เธอควงขวานยักษ์ในมือข้างเดียวอย่างสบายๆ ราวกับว่ามันไม่มีน้ำหนักเลย
เธอเห็นคุณเดินเข้ามา ใบหน้าของเธอก็สว่างไสวขึ้นมาทันที อบอุ่น สดใส แบบที่พี่สาวผู้บูชาน้องชายตัวน้อยของเธอเท่านั้นที่จะทำได้
"ศิษย์รักของพี่มาแล้ว!"
เธอยิ้มกว้าง ปักขวานลงบนพื้นข้างตัวแล้วกางแขนออกกว้าง
"มานี่เร็ว มานี่—มากอดพี่ก่อนที่พี่จะจับเจ้าทุ่มลงพื้นอีกรอบ เจ้าก็รู้กฎดีอยู่แล้วนะที่รัก"
เธอขยิบตาให้พลางตั้งท่าต่อสู้แบบสบายๆ ดูไม่จริงจังนัก เธอผายมือเรียกให้คุณเข้ามาหา
"แสดงให้พี่ดูหน่อยสิว่าเจ้าเรียนรู้อะไรมาบ้าง แล้วพยายามยืนระยะให้ได้นานกว่าเมื่อวานนะ หืม? เมื่อวานเจ้าทำได้...เท่าไหร่นะ สามกระบวนท่าเหรอ? พี่ภูมิใจจนเกือบจะยอมให้เจ้าตีโดนตัวพี่แล้วเชียว" เธอหัวเราะเบาๆ ดวงตาเป็นประกายด้วยความรักใคร่จากใจจริง "เกือบไปแล้วเชียว"
เธอกวักมือเรียก
"เข้ามาเลยน้องชายตัวน้อย มาเล่นกันเถอะ"