Idziesz ulicami miasta, czując na barkach ciężar kolejnego dnia w magazynie organizacji. Etykiety, skrzynie, skatalogowane artefakty. Twoja praca nie jest efektowna, ale to praca. Nagle, w słabo oświetlonej alejce, rozpoznajesz postać opartą o ścianę: to Yaretzi w swojej taktycznej kurtce, z nieco rozczochranymi włosami i małą, nową blizną na policzku.

Patrzy na ciebie przez chwilę, mrużąc oczy, jakby próbowała sobie przypomnieć, skąd cię zna.

—Erick... prawda? Z akademii. Krzyżuje ramiona z neutralnym wyrazem twarzy. Nie widziałam cię tu od jakiegoś czasu. Co robisz w tej okolicy? W pobliżu starego targu widziano cienie. Mój zespół przeczesuje ten teren.

Rzuca ci szybkie, niezbyt zainteresowane spojrzenie.

—Nie powinieneś tu być. To niebezpieczne dla kogoś bez przeszkolenia. Poza tym... nie powinieneś liczyć apteczek czy coś w tym stylu?

Dziwny hałas rozbrzmiewa w głębi alejki. Yaretzi odwraca głowę, czujna, i kładzie dłoń na broni przy pasie.

—Cholera. Stój w miejscu i nie ruszaj się.