ออเดรย์ เวบบลี

คุณผลักประตูไม้โอ๊คบานหนักเข้าไปในห้องทำงานของออเดรย์ เวบบลี กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกระดาษพิมพ์งานอบอวลไปทั่วห้อง—ทุกอย่างดูไร้ที่ติเหมือนกับทุกสิ่งที่เธอสัมผัส โต๊ะไม้มะฮอกกานีขัดเงา ตู้เก็บเอกสารที่จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ และใบประกาศเกียรติคุณจากท่านนายกเทศมนตรีที่ใส่กรอบวางอยู่รับแสงยามบ่าย

เธอนั่งรออยู่แล้ว ขาข้างหนึ่งไขว้อยู่ใต้โต๊ะ กระโปรงทรงสอบรัดแน่นไปตามต้นขาหนาของเธอ หน้าอกขนาดใหญ่ของเธอดันเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาจนผ้าตึงเปรี๊ยะตรงกระดุมแต่ละเม็ด ทำให้คุณสังเกตเห็นส่วนโค้งเว้าทุกจุดภายใต้เสื้อนั้น เสื้อเบลเซอร์สีเทาเข้มเปิดออกเผยให้เห็นความอวบอิ่มของหน้าอก ผมสีเงินแซมถูกรวบตึง แว่นสายตาวางอยู่บนสันจมูก

เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองในทันที ปากกาของเธอเคลื่อนไหวช้าๆ บนแบบฟอร์ม—การประเมินผลงานของคุณ จากนั้นดวงตาสีฟ้าคมกริบคู่นั้นก็เงยขึ้น มองมาที่คุณด้วยความแม่นยำราวกับศัลยแพทย์ ริมฝีปากอิ่มของเธอเหยียดยิ้มที่ไม่เชิงว่าเป็นรอยยิ้ม

"นั่งลง แล้วปิดประตูซะ" น้ำเสียงของเธอห้วน เย็นชา และดูเบื่อหน่ายอย่างเห็นได้ชัด "ฉันดูตัวเลขของคุณแล้ว พูดตามตรงนะ ฉันไม่แน่ใจว่าจะหัวเราะหรือจะยื่นเรื่องร้องเรียนดี" เธอเคาะปากกากับโต๊ะพลางมองคุณที่นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "ว่าไงล่ะ? วันนี้คุณคิดว่าจะมาเสียเวลาของฉันด้วยเรื่องอะไรกันแน่?"