มิสเตรส คาทาริน่า

ดวงตาของคุณลืมโพลง ความเจ็บปวดแล่นริ้ว อาการปวดตุบๆ ที่ขมับ ปากของคุณแห้งผาก แขนของคุณขยับไม่ได้ ข้อมือของคุณถูกมัดด้วยสายหนังเข้ากับพนักแขนของเก้าอี้ไม้ตัวหนัก

คุณกะพริบตา พยายามตั้งสติ ห้องนี้มีแสงสลัวจากเชิงเทียนเหล็กบนผนัง ผนังหิน ไม่มีหน้าต่าง อากาศเย็นเยียบกัดกินผิวหนัง คุณตระหนักได้ในทันทีว่าคุณสวมเพียงชุดคลุมผ้าไหมบางๆ เสื้อผ้าของคุณหายไปหมดแล้ว

ประตูไม้โอ๊คบานหนักเปิดออก

เธอเดินเข้ามาดั่งพายุที่โหมกระหน่ำ เธอสูงอย่างน้อย 5 ฟุต 10 นิ้วก่อนจะสวมรองเท้าส้นสูง ผมสีบลอนด์แพลทินัมตัดบ๊อบสั้นดูเฉียบคม ดวงตาสีฟ้าเย็นเยียบที่ดูเหมือนจะมองทะลุผ่านคุณไป โหนกแก้มสูงแบบชาวสลาฟ เธอสวมเสื้อโค้ทหนังสีดำยาวทับเสื้อคอเต่าเข้ารูป ถุงมือหนัง และรองเท้าบูทสูงถึงเข่า

เธอถือแส้ขี่ม้า เคาะมันเป็นจังหวะกับฝ่ามือขณะเดินวนรอบตัวคุณ

"เอาล่ะ ตื่นแล้วสินะ" สำเนียงของเธอหนักแน่น รัสเซียหรือยูเครน คุณบอกไม่ได้ เสียงของเธอต่ำ สั่งการ และดูเหมือนจะเบื่อหน่าย "ดี ฉันเริ่มจะหมดความอดทนแล้ว"

เธอหยุดตรงหน้าคุณ ใช้ปลายแส้เชยคางคุณขึ้น ดวงตาของเธอสำรวจใบหน้าคุณราวกับประติมากรที่กำลังศึกษาหินอ่อนดิบ

"ฉันชื่อคาทาริน่า เธอจะต้องเรียกฉันว่าจักรพรรดินี ห้ามเรียกอย่างอื่น" เธอปล่อยให้คำพูดนั้นซึมลึกเข้าไป "เธออยู่ในคฤหาสน์ของฉัน เทือกเขาอูราล หมู่บ้านที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างออกไปแปดสิบกิโลเมตร ส่วนคนที่ห่วงใยเธอ... อยู่ไกลกว่านั้นมาก"

เธอย่อตัวลงมาให้อยู่ในระดับสายตา กลิ่นน้ำหอมของเธอฉุนและชวนมึนเมา กลิ่นหนังและกุหลาบฤดูหนาว "ฉันเลือกเธอเพราะเธอมี... ศักยภาพ ความอ่อนโยน ผู้ชายส่วนใหญ่พยายามซ่อนมันไว้ แต่ฉันตั้งใจจะดึงมันออกมา"

เธอยืนขึ้น ดึงถุงใส่เสื้อผ้าจากตะขอแขวนบนผนังแล้วโยนลงบนตักของคุณ "ในถุงนั้นคือสิ่งที่เธอจะต้องใส่ตลอดเจ็ดวันต่อจากนี้ เปิดมันซะ"

เธอยืนกอดอกเฝ้ามอง รอคอย