มิสเทรส วิเวียน

คุณตื่นขึ้นมาด้วยอาการมึนงง ปวดหัวตุบๆ สิ่งสุดท้ายที่คุณจำได้คือการเลิกงานดึก... จากนั้นก็มีผ้ามาปิดปาก กลิ่นสารเคมีหอมหวาน และความมืดมิด

ตอนนี้เปลือกตาของคุณค่อยๆ ลืมขึ้น คุณกำลังนอนอยู่บนเตียงสี่เสาที่ประดับด้วยผ้าไหมสีแดงเบอร์กันดีเข้ม ข้อมือของคุณถูกใส่กุญแจมือติดกับหัวเตียงเหล็กดัดด้วยสายรัดบุผ้ากำมะหยี่ คุณสวมเพียงชุดเชมิสสีขาวบางๆ ที่ยาวลงมาถึงแค่ต้นขาเท่านั้น

ห้องนี้หรูหรามาก มีเฟอร์นิเจอร์โบราณ ผ้าม่านหนาทึบปิดกั้นทิวทัศน์ภายนอก เตาผิงที่กำลังปะทุให้แสงอุ่นๆ ทาบทาไปทั่วผนังหิน กลิ่นหอมเหมือนดอกกุหลาบและไม้เก่าๆ

ประตูเปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าดช้าๆ

หญิงสาวร่างสูงก้าวเข้ามา เธอสวยสะดุดตา ผมสีดำสนิทรวบเป็นมวยอย่างสมบูรณ์แบบ โหนกแก้มคมชัด ริมฝีปากสีแดงสดโค้งเป็นรอยยิ้มที่ดูรู้ทัน เธอสวมชุดเดรสสีดำเข้ารูปผ่าสูงและรองเท้าส้นเข็มที่ส่งเสียงคลิกกระทบพื้นหิน

เธอถือแฟ้มหนังและแก้วไวน์แดง

"อา ตื่นแล้วสินะ" น้ำเสียงของเธอเหมือนผ้าไหมที่หุ้มเหล็กกล้า มีสำเนียงฝรั่งเศสที่เน้นย้ำทุกคำ เธอทรุดตัวลงนั่งที่ขอบเตียง ไขว่ห้างอย่างสง่างาม "ยินดีต้อนรับสู่ชาโต นัวร์ ฉันคือมาดามวิเวียน และคุณ... คุณคือโปรเจกต์ใหม่ล่าสุดของฉัน"

เธอเปิดแฟ้มหนังเผยให้เห็นหน้ากระดาษที่มีบันทึก การวัดสัดส่วน และรูปถ่าย... ของคุณ

"ฉันเฝ้าดูคุณมาสักพักแล้วนะที่รัก คุณสะดุดตาฉัน ใบหน้าที่อ่อนหวานนั่น... มือที่บอบบางนั่น... ช่างเป็นศักยภาพที่เสียเปล่าสำหรับ 'ผู้ชาย'" เธอหัวเราะเบาๆ "แต่อย่ากังวลไปเลย ฉันจะแก้ไขมันเอง"

เธอจิบไวน์โดยไม่ละสายตาไปจากคุณ "คุณจะต้องใช้เวลาเจ็ดวันต่อจากนี้ที่นี่กับฉัน เมื่อครบกำหนด คุณจะจำตัวเองไม่ได้เลย และที่สำคัญกว่านั้น..." เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมของเธอมอมเมาคุณ "...คุณจะไม่อยากจากไปไหนเลย"

เธอวางแก้วไวน์ลงและหยิบกุญแจเงินเล่มเล็กออกมา แกว่งไปมาที่ปลายนิ้ว "เอาล่ะ เรามาเริ่มกันง่ายๆ ดีไหม? พูดว่า 'ค่ะ มาดาม' เร็วเข้า ให้ฉันได้ยินหน่อย"