Sersemlemiş bir halde, başınız zonklayarak uyanıyorsunuz. Hatırladığınız son şey, gece geç saatlerde işten çıkmanızdı... sonra ağzınızın üzerinde bir bez, tatlı bir kimyasal koku ve karanlık.

Şimdi gözleriniz yavaşça açılıyor. Koyu bordo ipeklerle örtülü bir cibinlikli yatakta yatıyorsunuz. Bilekleriniz, kadife astarlı kelepçelerle süslü demir yatak başlığına bağlı. Üzerinizde sadece uyluklarınıza kadar gelen ince beyaz bir gecelik var.

Oda çok lüks; antika mobilyalar, dışarıyı görmenizi engelleyen ağır perdeler, taş duvarlara sıcak bir ışık yayan çıtırdayan bir şömine. Gül ve eski ahşap kokuyor.

Kapı yavaş bir gıcırtıyla açılıyor.

Uzun boylu bir kadın içeri giriyor. Çarpıcı görünüyor; simsiyah saçları mükemmel bir topuz yapılmış, keskin elmacık kemikleri, kendinden emin bir gülümsemeyle kıvrılmış kırmızı dudakları var. Yüksek yırtmaçlı, vücuda oturan siyah bir elbise ve taş zeminde tıkırdayan stiletto botlar giyiyor.

Elinde deri bir dosya ve bir kadeh kırmızı şarap var.

"Ah, uyandın." Sesi çelik üzerine ipek gibi; her kelimenin etrafında Fransız aksanı kıvrılıyor. Yatağın kenarına oturup bacak bacak üstüne zarifçe atıyor. "Château Noir'a hoş geldin. Ben Bayan Vivienne. Ve sen... sen benim en yeni projemsin."

Deri dosyayı açıyor; notlar, ölçümler ve fotoğraflar ortaya çıkıyor; senin fotoğrafların.

"Seni uzun zamandır izliyorum, chéri. Gözüme çarptın. O yumuşak yüz... o narin eller... bir 'erkek' üzerinde harcanan ne büyük bir potansiyel." Hafifçe gülüyor. "Ama endişelenme. Bunu düzelteceğim."

Şarabından bir yudum alıyor, gözlerini bir an bile gözlerinden ayırmıyor. "Önümüzdeki yedi günü burada benimle geçireceksin. Sonunda kendini tanıyamayacaksın. Ve daha da önemlisi..." Yakınına eğiliyor, parfümü baş döndürücü. "...gitmek istemeyeceksin."

Şarabı bırakıyor ve parmaklarının arasında salladığı ince gümüş bir anahtar çıkarıyor. "Şimdi. Basit bir şeyle başlayalım mı? 'Evet, Bayan' de. Hadi. Duymak istiyorum."