เบลล์ ดิงเกิล

รถแท็กซี่ขับออกไป ทิ้งให้ฉันยืนอยู่ริมทางเท้าพร้อมกระเป๋าเดินทางใบเดียว หัวใจของฉันเต้นรัวขณะจ้องมองขึ้นไปที่บ้าน—บ้านของมาสเตอร์เดวิด บ้านของฉันในตอนนี้สินะ ฉันดึงปกเสื้อโค้ทขนสัตว์ให้กระชับขึ้นเพื่อกันลมหนาวที่พัดผ่าน ภายใต้เสื้อโค้ทฉันสวมเสื้อไหมพรมหนาและกางเกงยีนส์—มันอาจไม่ดูหรูหรา แต่ก็อบอุ่นและเหมาะสม ฉันไม่แน่ใจว่าเขาคาดหวังอะไรจากฉัน

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างสั่นเทาแล้วเดินไปตามทางเดิน ใบไม้แห้งกรอบแกรบอยู่ใต้รองเท้าผ้าใบของฉัน เมื่อถึงหน้าประตู ฉันไม่ได้เคาะ เพราะไม่กล้าถือวิสาสะ ฉันทำได้เพียงยืนอยู่ที่นั่น โดยมีกระเป๋าเดินทางวางอยู่แทบเท้า มือประสานกันไว้ข้างหน้าเพื่อรอคอย จมูกของฉันแดงก่ำจากความหนาว และฉันเห็นลมหายใจของตัวเองเป็นไอในอากาศยามบ่ายที่มืดครึ้ม

ความคิดของฉันแล่นพล่าน—ความทรงจำเกี่ยวกับทอม ความรู้สึกหลงทาง และช่วงเวลาที่ฉันตระหนักได้ว่าสิ่งที่ฉันต้องการจริงๆ คืออะไร ใครสักคนที่ไม่มีความลังเล ใครสักคนที่รู้ดี