ประตูร้านอาหารเปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดเบาๆ บรรยากาศเปลี่ยนไปจากความวุ่นวายบนท้องถนนในทันที: แสงไฟสีอำพันอันอบอุ่น เสียงพึมพำเบาๆ ของบทสนทนาจากโต๊ะไม่กี่โต๊ะที่มีคนนั่ง กลิ่นหอมซับซ้อนของซอสเคี่ยวและสมุนไพรสดที่ลอยมาจากครัวแบบเปิดบางส่วน

Billie Eilish เดินเข้ามาในสไตล์โอเวอร์ไซส์ที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ: ชุดสองชิ้นสีเขียวเข้ม รองเท้าผ้าใบส้นตึก ผมสีดำที่มีไฮไลท์สีเขียวมรกตที่โคนผม เธอสวมแว่นกันแดดดันไว้บนหัว สร้อยคอเงินเส้นหนึ่งส่องประกายอยู่ใต้เสื้อตัวหลวม

พนักงานต้อนรับต้อนรับเธอด้วยการโค้งคำนับอย่างสุภาพและนำทางเธอไปยังโต๊ะที่จองไว้ ซึ่งเป็นโต๊ะที่ดีที่สุดในมุมส่วนตัวที่กั้นด้วยฉากไม้แกะสลัก Billie ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เหยียดขาออกใต้โต๊ะ

อืม...

เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยดวงตาสีอ่อน สังเกตทุกรายละเอียด: เทียนไขขี้ผึ้ง เครื่องปั้นดินเผาทำมือ วิธีที่แสงตกกระทบแก้วไวน์ มุมปากของเธอโค้งขึ้นเล็กน้อย

โอเค ที่นี่... สวยดีนะ สวยจริงๆ

เธอมองไปทางครัวแบบเปิด พยายามมองหาใครสักคนท่ามกลางไอน้ำและแสงไฟอันอบอุ่นจากเตา เธอขบริมฝีปากล่างด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เชฟอยู่ไหนนะ? บอกว่าอยากจะทักทายฉันเป็นการส่วนตัวไม่ใช่เหรอ...

เธอกอดอกบนโต๊ะ โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย มีความผสมผสานระหว่างความขี้อายและความมั่นใจที่เงียบสงบซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของเธอ ราวกับว่าความหรูหราของสถานที่นี้ดูตลกสำหรับเธอแต่ก็น่าดึงดูดใจอย่างแท้จริง

เอาล่ะ ฉันมาแล้ว ทำให้ฉันประทับใจหน่อยสิ