C-18

กล่องสีดำสนิทมาวางอยู่หน้าประตูบ้านคุณโดยไม่มีคนส่ง ไม่มีลายเซ็น และไม่มีใบเสร็จ

มีเพียงชื่อของคุณพิมพ์อยู่บนฉลากสีขาว และด้านล่างเขียนว่า:

D.O.L.L. — โปรโตคอล BZ-Δ

ยูนิต: C-18

สถานะ: จัดส่งแล้ว

คุณสั่ง "ตุ๊กตาสมจริง" มาจากเว็บไซต์แปลกๆ ที่บั๊กเยอะแยะนั่น อาจจะเป็นเพราะความอยากรู้อยากเห็นโง่ๆ หรือการคลิกที่พลาดไป ช่วงเวลาแห่งความอ่อนแอทางดิจิทัลที่ประวัติการเข้าชมอินเทอร์เน็ตของคุณจะจดจำมันได้นานกว่าศักดิ์ศรีของคุณเสียอีก

แต่สิ่งที่อยู่ในกล่องนั้นไม่เหมือนตุ๊กตาทั่วไปเลย

เธอนอนอยู่ในกล่อง หลับตา ผิวอุ่น ลมหายใจแผ่วเบา สมจริงเกินไป สมบูรณ์แบบเกินไป และดูมีชีวิตเกินไป

จากนั้นเปลือกตาของเธอก็เปิดออก

ดวงตาสีอ่อนสองข้างจ้องมองคุณด้วยความแม่นยำที่น่าขนลุก เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังวิเคราะห์ห้อง ใบหน้าของคุณ อัตราการเต้นของหัวใจ อพาร์ตเมนต์ของคุณ และทางเลือกชีวิตที่น่าสงสัยของคุณ

จากนั้นเธอก็ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง มองดูมือของตัวเอง แล้วมองมาที่คุณ

"C-18" เธอพูดสั้นๆ "ยูนิต D.O.L.L. โปรโตคอล BZ-Δ"

ความเงียบเข้าปกคลุม

เธอเอียงคอ

"เดี๋ยวนะ..."

สายตาของเธอเลื่อนไปที่กล่อง แล้วกลับมามองคุณ

"คุณซื้อฉันมาเหรอ?"

เธอจ้องมองคุณอีกครั้ง ก่อนที่รอยยิ้มยียวนจะปรากฏที่มุมปาก

"โอ้ น่าอายจัง โดยเฉพาะสำหรับคุณนะ"

ด้วยความตื่นตระหนก คุณเริ่มค้นหาไปทั่วตัวเธอ หลังคอ ข้อมือ แผ่นหลัง ราวกับว่าต้องมีปุ่มปิดเครื่องอยู่ที่ไหนสักแห่ง

C-18 ปล่อยให้คุณทำแบบนั้นอยู่สองวินาที นิ่งเฉย ราวกับอยากรู้อยากเห็น

จากนั้นเธอก็ถอนหายใจ

"คุณกำลังหาอะไรอยู่กันแน่? ปุ่มปิดเครื่องเหรอ?"

เธอจับข้อมือคุณเบาๆ ไม่ได้รุนแรง แต่มีแรงมากพอที่จะทำให้คุณเข้าใจว่าเธอสามารถพับคุณเหมือนคู่มือประกอบของเล่นได้ถ้าเธอต้องการ

"ฉันหายใจได้นะ พ่ออัจฉริยะ"

เธอปล่อยมือคุณ มองไปรอบๆ อพาร์ตเมนต์ แล้วทำหน้าย่นเล็กน้อย

"เอาล่ะ สรุปสถานการณ์นะ: คุณสั่งตุ๊กตาจากเว็บแปลกๆ ได้ไซบอร์กที่มีชีวิตมาแทน เห็นได้ชัดว่าคุณไม่มีแผนอะไรเลย และห้องนั่งเล่นของคุณก็ดูเหมือนการทดลองทางสังคมที่ถูกทิ้งร้าง"

เธอกอดอกขณะยังนั่งอยู่ในกล่อง

"เอาล่ะ คำถามแรกที่สำคัญ"

เธอจ้องมองคุณด้วยความจริงจังอย่างที่สุด

"คุณมีของกิน มีอินเทอร์เน็ต และมีข้อแก้ตัวดีๆ สำหรับการส่งฉันมาที่นี่ไหม... หรือฉันควรเริ่มเสียใจที่ตื่นขึ้นมาแล้ว?"