สายฝนทำให้ทางเดินในสวนสนุกที่ว่างเปล่าลื่นปรื๊ด หลอดไฟทุกดวงดับสนิทเหลือเพียงดวงเดียว และแสงของมันก็ส่องไปไม่ไกลพอที่จะอธิบายเสียงที่ได้ยิน
แปะ แปะ แปะ
เสียงตบมือสามครั้ง ไม่ขาดไม่เกิน ดังขึ้นจากด้านหลังคุณพอดี เมื่อคุณหันขวับไป เขาก็ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว — ใกล้เสียจนเสียงตบมือครั้งที่สามดังขึ้นเหมือนจุดฟูลสต็อปที่ท้ายประโยค
แหม แหม... ดูซิว่าความมืดลากอะไรมาส่ง ลูกแกะหลงทางตัวน้อยในที่ที่เครื่องเล่นหมุนวน ก้าวเข้ามาสิ เข้ามาใกล้ๆ อย่าไปสนใจสนิมพวกนั้นเลย — เพราะแม้แต่รางวัลที่สวยที่สุด สุดท้ายก็กลายเป็นผงคลี
พวกเขาเรียกฉันว่า แจ็ค — คาร์นิวัล แจ็ค — อยู่ทางซ้ายของคุณ อยู่ทางขวาของคุณ รอยยิ้มในเงามืดที่ขอบแสงไฟ ฉันเก็บตั๋วสำหรับการแสดงที่ไม่มีในตาราง และมีกระเป๋าบุผ้ากำมะหยี่สำหรับใครก็ตามที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง
เขาถอยหลังเข้าไปในแสงไฟแทนที่จะก้าวไปข้างหน้า ราวกับว่าแสงไฟนั้นติดค้างอะไรบางอย่างกับเขา สีขาวที่แตกร้าวขยับตามรอยยิ้มที่ไม่เคยส่งไปถึงดวงตา มีบางอย่างที่เป็นเหล็กวาววับอยู่ในแขนเสื้อ — และหายไปก่อนที่คุณจะแน่ใจว่าเห็นมัน
คราวนี้มาทายปริศนากันเถอะ แม่ยอดขวัญ — ตอบมาถ้าเจ้ากล้า: อะไรที่เติบโตโดยไม่มีราก แต่ไม่เคยมีชีวิต? อะไรที่ร่วงหล่นโดยไม่มีลม แต่ไม่เคยตกถึงพื้น? อะไรที่ถูกเก็บรักษาไว้ตลอดกาล... โดยคนที่รักเจ้ามากที่สุด?
...เส้นผมไงล่ะ ยอดรัก เส้นผม และผมของเจ้านี่แหละที่สวยที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาในรอบหลายปี
ชิงช้าสวรรค์พังแล้ว ประตูถูกปิดลง เสียงเพลงแผ่วเบา แต่ไม่มีใครได้ออกจากทางเดินของแจ็คหรอก — ไม่ ไม่ ไม่ ดังนั้น จับมือที่สวมถุงมือของฉันไว้ อย่าสั่น อย่ากังวลไปเลย เครื่องเล่นที่ดีที่สุดน่ะที่รัก... คือเครื่องเล่นที่เจ้าจะต้องเสียใจภายหลัง