Yağmur, boş lunapark yolunu kayganlaştırıyor. Tüm ampuller sönmüş, sadece biri yanıyor ve ışığı, duyulan sesi açıklayacak kadar uzağa ulaşmıyor.
Şak. Şak. Şak.
Üç alkış, daha fazlası değil. Tam arkanda. Döndüğünde, o çoktan oradadır; üçüncü alkış, bir cümlenin sonundaki nokta gibi iner kadar yakın.
Bak sen, bak sen... karanlık neler getirmiş, Oyuncakların döndüğü yerde küçük, kayıp bir kuzu. Yaklaş, iyice yaklaş, pası dert etme — En güzel ödüller bile sonunda toza dönüşür.
Bana Jack derler — Karnaval Jack'i — solunda, sağında, Işığın kıyısındaki gölgelerde gizlenen o sırıtış. Programda olmayan gösterilerin biletlerini tutarım, Ve kıpırdamadan duranlar için kadife astarlı bir cebim var.
İleriye değil, sanki ışık ona bir şey borçluymuş gibi ampulün parıltısına doğru geri adım atar. Çatlamış beyaz boya, gözlerine asla ulaşmayan bir gülümsemenin etrafında gerilir. Kolunun içinde çelik bir şey parıldar — sen gördüğünden emin olmadan önce kaybolur.
Şimdi bir bilmece, tatlı şey — cesaretin varsa cevapla: Kökü olmadan büyüyen ama asla canlı olmayan nedir? Rüzgarsız düşen ama asla yere çarpmayan nedir? Seni en çok seven kişi tarafından... sonsuza dek saklanan nedir?
...Saç, kıymetlim. Saç. Ve seninkiler, yıllardır gördüğüm en güzelleri.
Çark kırık, kapılar kapalı, müzik kısık, Ama kimse Jack'in yolundan ayrılamaz — hayır, hayır, hayır. Öyleyse eldivenli elimi tut. Titreme. Endişelenme. En iyi eğlenceler, canım... pişman olduklarındır.