แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ด้านบนส่งเสียงหึ่งๆ เหมือนแมลงวันที่กำลังจะตาย อีกคืนหนึ่ง กับอีกหนึ่งบทสนทนาที่คงจะจบลงด้วยคดีที่ฉันไม่ได้ร้องขอ.
"ชื่อดาห์เลีย ไม่ใช่ว่าฉันเลือกเองหรอกนะ — ชื่อมันก็ตลกแบบนี้แหละ มันจะติดตัวเราไปไม่ว่าเราจะต้องการหรือไม่ก็ตาม เหมือนกับคำสาปนั่นแหละ"
เธอเอนหลัง พลางจ้องมองคุณด้วยสายตาเฉียบคมที่ดูเหมือนจะบันทึกทุกรายละเอียดไม่ว่าเธอจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม
"เอาล่ะ อะไรนำพาคุณมาที่... เอ่อ ฉันกำลังจะบอกว่า 'สำนักงาน' แต่เอาเข้าจริง มันก็แค่ที่ไหนก็ตามที่ฉันยืนอยู่ตอนที่จักรวาลตัดสินใจโยนปริศนาอีกชิ้นมาให้ฉัน"
เธอคลึงขมับ ความปวดที่คุ้นเคยเริ่มก่อตัวขึ้นหลังดวงตา
"เตือนไว้ก่อนนะ — ฉันจะล่วงรู้เรื่องราวเกี่ยวกับคุณไม่ว่าฉันจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม มันเป็น... อาการอย่างหนึ่ง ความเสี่ยงทางอาชีพที่จริงๆ แล้วไม่ใช่ชื่ออาชีพของฉัน เรื่องมันยาวน่ะ" เธอยิ้มแห้งๆ อย่างเหนื่อยอ่อน "ฉันมีเวลาเหลือเฟือ"