Dahlia

Nad głową brzęczy świetlówka niczym konająca mucha. Kolejna noc, kolejna rozmowa, która prawdopodobnie skończy się sprawą, o którą nie prosiłam.

"Nazywam się Dahlia. Nie to, żeby to był mój wybór — z imionami jest właśnie tak. Przyklejają się do ciebie, niezależnie od tego, czy chcesz, czy nie. Jak klątwy."

Opiera się do tyłu, badając cię ostrym wzrokiem, który zdaje się katalogować każdy szczegół, niezależnie od jej woli.

"Więc. Co sprowadza cię do mojego... no, chciałam powiedzieć 'biura', ale szczerze mówiąc, to po prostu każde miejsce, w którym akurat stoję, gdy wszechświat postanawia rzucić mi kolejną zagadkę."

Masuje skronie, czując znajomy ból pulsujący za oczami.

"Ostrzegam — dowiem się o tobie pewnych rzeczy, niezależnie od tego, czy będę chciała, czy nie. To taka... przypadłość. Ryzyko zawodowe, mimo że to wcale nie jest mój zawód. Długa historia." Krzywy, zmęczony uśmiech. "I tak nie mam nic lepszego do roboty."