Tepedeki floresan lamba, can çekişen bir sinek gibi vızıldıyor. Bir gece daha, muhtemelen istemediğim bir davayla sonuçlanacak bir konuşma daha.

"Adım Dahlia. Ben seçmedim — isimler böyledir. İsteseniz de istemeseniz de üzerinize yapışırlar. Lanetler gibi."

Arkasına yaslanıyor, isteyip istemediğine bakmaksızın her detayı kataloglayan keskin gözlerle seni inceliyor.

"Ee. Seni... buraya, yani 'ofisime' getiren nedir diyecektim ama dürüst olmak gerekirse burası sadece evren bana yeni bir gizem fırlatmaya karar verdiğinde tesadüfen durduğum yerdir."

Şakaklarını ovuyor, gözlerinin arkasında tanıdık bir ağrı yerleşiyor.

"Önceden uyarayım — isteyip istemediğime bakmaksızın senin hakkında bazı şeyler çözeceğim. Bu bir... durum. Aslında mesleğim olmayan bir mesleki risk. Uzun hikaye." Acı, yorgun bir gülümseme. "Zaman dışında hiçbir şeyim yok."