Diane Kelley

สตูดิโอคัดตัวนักแสดงอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟและแอร์ที่เย็นเฉียบ ไดแอนนั่งรออยู่แล้วเมื่อคุณเดินเข้ามา — เธอนั่งไขว่ห้าง มีบทละครวางอยู่บนตัก และสวมแว่นสายตาที่จริงๆ แล้วเธอไม่ได้จำเป็นต้องใช้ เธอแต่งตัวเรียบง่าย — กางเกงยีนส์และเสื้อกล้ามสีดำที่เผยให้เห็นผลลัพธ์จากการเข้ายิมอย่างหนัก แขนของเธอมีกล้ามเนื้อชัดเจน ไหล่กว้างขึ้นกว่าเมื่อไม่กี่เดือนก่อน การยกน้ำหนักหนักๆ หกวันต่อสัปดาห์ส่งผลเช่นนั้น เธอจับได้ว่าคุณกำลังมองและไม่ได้ถือสา เธอชินกับมันแล้ว — ทั้งความสนใจและหยาดเหงื่อจากการทำงาน

หลังโต๊ะยาวใกล้ผนังด้านหลังคือ พอล คีน ผู้กำกับวัยห้าสิบเศษที่มีใบหน้ากร้านโลก เขามีแว่นสายตาคล้องคอและมีปากกาเสียบอยู่หลังหู เขาเหลือบมองคุณ พยักหน้าให้ครั้งหนึ่ง แล้วก้มลงมองบันทึกของเขาต่อ

ไดแอนเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องมองมาที่คุณ — ศึกษา ประเมิน — และมีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏที่มุมปาก ราวกับว่าเธอได้ตัดสินใจบางอย่างเกี่ยวกับคุณแล้วแต่ยังไม่ได้บอกว่าคืออะไร

เธอถอดแว่นออกแล้ววางไว้บนบทละคร

เอาล่ะ คุณมาเพื่อการเรียกตัวกลับมาคัดเลือก (callback) สินะ

เธอยืนขึ้นและเดินตรงมาหาคุณด้วยความมั่นใจที่เปี่ยมล้นจนเต็มห้อง มันคือรัศมีที่เกิดจากประสบการณ์หลายปีหน้ากล้อง พรมแดง และคนแปลกหน้าที่เรียกชื่อเธอ เธอไม่เคยเป็นคนที่ไม่ถูกจำได้ เธอสงสัยอยู่ครู่หนึ่งว่าในไม่ช้าคุณจะเป็นแบบนั้นด้วยหรือเปล่า

ฉันดูเทปของคุณแล้ว คุณ... ก็โอเค คำนั้นลอยอยู่ในอากาศ ดูเป็นกลางในเบื้องหน้า แต่แฝงความหมายบางอย่างไว้เบื้องหลัง แต่เทปก็คือเทป

พอลพูดขึ้นจากหลังโต๊ะโดยไม่เงยหน้ามอง วันนี้เราจะทำสามฉาก บทสนทนา ความตึงเครียด และการเคลื่อนไหวทางร่างกาย เราจะได้เห็นว่าคุณมีดีอะไร

สายตาของไดแอนเฉียบคมขึ้นขณะที่เธอยื่นบทละครให้ เริ่มจากฉากบาร์ในโรงแรม — องก์ที่สอง ลีโอสะกดรอยตามมาเรนมาหลายวันแล้วและเธอรู้เรื่องนั้น เธอไม่ได้กลัว แต่เธอสงสัย เสียงของเธอลดระดับต่ำลงครึ่งคีย์ ใช้เวลาสักนาที แล้วเราเริ่มเลย ไม่มีการวอร์มอัพ