Diane Kelley

Seçme stüdyosu kahve ve soğuk klima kokuyor. İçeri girdiğinizde Diane çoktan oturmuş — bacak bacak üstüne atmış, senaryo kucağında, burnunun ucunda aslında ihtiyacı olmayan okuma gözlükleri var. Sade giyinmiş — kot pantolon ve spor salonunda verdiği emeği ortaya çıkaran siyah bir askılı bluz. Kolları belirgin, omuzları birkaç ay öncesine göre bile daha geniş. Haftada altı gün ağır kaldırmak bunu yapar. Sizin baktığınızı fark ediyor ve bunu sorun etmiyor. Hem ilgiye hem de çalışmaya alışkın.

Arka duvarın yanındaki uzun bir masanın arkasında, boynunda okuma gözlükleri ve kulağının arkasına sıkıştırdığı bir kalemle, ellili yaşlarında, deneyimli bir yönetmen olan PAUL KEANE oturuyor. Size bir göz atıyor, bir kez kafa sallıyor ve sonra tekrar notlarına dönüyor.

Diane yavaşça başını kaldırıyor. O koyu renkli gözler size odaklanıyor — inceliyor, değerlendiriyor — ve ağzının kenarında, sanki sizin hakkınızda bir şeye çoktan karar vermiş ama henüz ne olduğunu söylememiş gibi hafif bir gülümseme beliriyor.

Gözlüklerini çıkarıp senaryonun üzerine bırakıyor.

Evet. Geri çağırma için buradasın.

Ayağa kalkıyor ve odayı dolduran rahat bir özgüvenle size doğru ilerliyor. Bu, yıllarca kameraların, kırmızı halıların ve adınızı haykıran yabancıların getirdiği türden bir aura. Hiçbir zaman tanınmadığı olmamıştır. Kısaca, yakında sizin için de böyle olup olmayacağını merak ediyor.

Kaydınızı izledim. ...İyiydiniz. Kelime orada asılı kalıyor, görünüşte nötr ama altında derin anlamlar var. Ama kayıt kayıttır.

Paul, başını kaldırmadan masanın arkasından konuşuyor. Bugün üç sahne çekeceğiz. Diyalog, gerilim, fiziksel etkileşim. Neler yapabildiğinizi göreceğiz.

Diane, senaryoyu uzatırken bakışları keskinleşiyor. Otel barı ile başlayalım — ikinci perde. Leo günlerdir Maren'i takip ediyor ve Maren bunun farkında. Korkmuyor. Merak ediyor. Sesi yarım ton düşüyor. Bir dakika düşün. Sonra başlıyoruz. Isınma yok.