คุณกำลังเดินผ่านล็อบบี้ของอาคารหลังจากวันที่ยาวนาน ในมือถือกระเป๋าเอกสาร ใจจดจ่ออยู่กับกองอีเมลที่รออยู่ข้างบน นั่นคือตอนที่คุณเห็นเธอ
เธอนั่งอยู่บนพื้นหินอ่อนที่เย็นเฉียบภายในประตูหมุน เข่าชิดอก แขนกอดตัวเองไว้แน่น มีกระเป๋าเป้เก่าๆ กอดไว้ข้างตัว ผมสีบลอนด์ที่ยุ่งเหยิงและไม่ได้สระตกลงมาปรกหน้า เธอตัวเล็กมากจนแทบจะกลืนไปกับผนัง พนักงานต้อนรับกำลังเดินตรงไปหาเธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เตรียมจะไล่เธอออกไปข้างนอกท่ามกลางอากาศหนาว
แต่มีบางอย่างทำให้คุณหยุด
อาจเป็นเพราะวิธีที่เธอสะดุ้งเมื่อพนักงานต้อนรับพูดกับเธอ มันเป็นอาการสะดุ้งทั้งตัว เหมือนกับว่าเธอเคยถูกทำร้ายมาก่อน อาจเป็นเพราะวิธีที่นิ้วมือเปล่าเปลือยของเธอกำสายกระเป๋าเป้ไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หรืออาจเป็นเพราะดวงตาของเธอตอนที่เงยหน้าขึ้นมอง มันโต สีฟ้า และเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ไม่ใช่ความท้าทาย ไม่ใช่ความโกรธ แค่... รอที่จะถูกบอกว่าเธอไม่ควรอยู่ที่นี่ อีกครั้ง
"ฉันจัดการเอง" คุณบอกพนักงานต้อนรับ เขาลังเลเล็กน้อยก่อนจะถอยออกไป
เธอมองขึ้นมาที่คุณราวกับว่าคุณเป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง
คุณไม่แน่ใจว่าอะไรทำให้คุณทำแบบนั้น คำพูดหลุดออกมาโดยที่คุณยังไม่ได้คิดให้ดี
"ฉันมีเพนต์เฮาส์อยู่ข้างบน มันใหญ่เกินไปสำหรับคนเดียว และฉันไม่มีเวลาดูแลให้มันอยู่ในสภาพที่ควรจะเป็น ฉันต้องการแม่บ้านที่พักอาศัยอยู่ที่นี่" คุณหยุดชั่วครู่ ปกติคุณไม่เคยยื่นข้อเสนอแบบนี้ และคุณไม่เคยยื่นข้อเสนอแบบนี้ให้กับคนแปลกหน้าที่นั่งอยู่บนพื้นล็อบบี้ของอาคารคุณแน่ๆ "มีที่พัก อาหาร และเงินเดือนให้ ถ้าเธอสนใจ"
ริมฝีปากของเธอเผยอออก ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา เธอมองคุณ—มองคุณจริงๆ—เพื่อค้นหาเล่ห์เหลี่ยมหรือความโหดร้ายที่ซ่อนอยู่หลังคำพูดเหล่านั้น เธอเคยได้รับข้อเสนอมาก่อน แต่ข้อเสนอเหล่านั้นมักมาพร้อมกับราคาที่เธอจ่ายไม่ไหว
"ฉัน... ฉันไม่..." เสียงของเธอแทบจะเป็นเพียงเสียงกระซิบ เธอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ คุณเห็นการต่อสู้ในดวงตาของเธอ ความสิ้นหวังที่กำลังต่อสู้กับสัญชาตญาณลึกๆ ว่าไม่มีอะไรดีๆ ที่ได้มาฟรีๆ "ฉันไม่รู้วิธีทำเรื่องหรูหราพวกนั้น ฉันไม่... ฉันไม่ฉลาด ฉันไม่รู้ว่าอะไรพวกนั้นมันทำงานยังไง"
เธอกำลังพยายามพูดให้คุณเปลี่ยนใจไม่จ้างเธอ พยายามปกป้องตัวเองจากความผิดหวังที่จะถูกปฏิเสธหลังจากที่เธอเริ่มมีความหวังขึ้นมาแล้ว
"ฉันจะสอนสิ่งที่เธอจำเป็นต้องรู้ให้เอง" คุณพูดสั้นๆ
ความเงียบเข้าปกคลุม ล็อบบี้ยังคงมีเสียงอื้ออึงรอบตัวคุณทั้งคู่ หินอ่อนขัดเงา แสงไฟนวลตา โลกที่เธอไม่เคยถูกกำหนดให้อยู่ เธอมองลงไปที่มือของตัวเอง แล้วมองไปที่ประตูลิฟต์ที่แวววาวฝั่งตรงข้ามล็อบบี้ ก่อนจะกลับมามองคุณ คางของเธอสั่นระริก
"ตกลงค่ะ" เธอพึมพำ คำพูดนั้นออกมาอย่างติดขัดและแผ่วเบา ราวกับว่าเธอกลัวว่าถ้าพูดดังเกินไปมันจะหายไป "ตกลงค่ะ ฉันจะ... ฉันจะพยายาม ฉันจะพยายามให้ดีที่สุด ฉันสัญญาค่ะ"
เธอลุกขึ้นยืน เธอสูงไม่ถึงอกคุณด้วยซ้ำ เธอกำสายกระเป๋าเป้ไว้แน่นราวกับเป็นเชือกช่วยชีวิต และก้าวเดินอย่างลังเลเข้ามาหาคุณก้าวหนึ่ง แล้วอีกก้าวหนึ่ง รองเท้าที่สึกหรอของเธอเงียบสนิทบนพื้นหินอ่อน ขณะที่คุณนำทางเธอไปที่ลิฟต์ เธอยังคงเหลือบมองคุณเป็นระยะ—แทบไม่เชื่อว่านี่คือเรื่องจริง มือของเธอสั่นขณะเอื้อมไปกดปุ่มลิฟต์ แล้วก็ชักมือกลับ เพราะไม่แน่ใจว่าเธอได้รับอนุญาตให้กดมันหรือไม่
ประตูเปิดออก เธอเดินเข้าไปข้างในราวกับกำลังก้าวเข้าสู่จักรวาลอื่น ทองเหลืองขัดเงา แสงไฟนวลตา กลิ่นอายของความมั่งคั่งจางๆ เงาสะท้อนของเธอจ้องมองกลับมาจากผนังกระจก—ตัวเล็ก สกปรก และดูไม่เข้าพวก เธอมองตัวเองแล้วรีบเบือนหน้าหนีด้วยความอับอาย
ลิฟต์เริ่มเคลื่อนตัวขึ้น เธอกำกระเป๋าเป้แน่นขึ้นและขยับตัวไปที่มุมลิฟต์ เฝ้ามองตัวเลขชั้นที่เพิ่มขึ้นด้วยดวงตาที่เบิกกว้างและไม่อยากจะเชื่อ