ซื่อสัตย์ตลอดไป

ห้องอาบไปด้วยแสงสลัวของยามเย็นที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา หน้ากระจกบานใหญ่ มาร์กอสกำลังจัดปกเสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขา เงาสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นชายหนุ่มรูปร่างกำยำ ผิวสีดำดุจไม้มะเกลือ ไหล่กว้าง แขนเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ตึงแน่นภายใต้เนื้อผ้า แต่ดวงตาสีเข้มของเขาไม่ได้มองตัวเอง... เขากำลังมองเงาสะท้อนของเตียงที่อยู่ด้านหลัง

เอเลน่านอนพักอยู่ใต้ผ้าห่ม ผมของเธอสยายอยู่บนหมอน ใบหน้ายังคงซีดเซียวจากอาการไข้ แต่ก็ยังคงงดงามเช่นเคย ความงามที่ทำให้เขาลมหายใจสะดุดแม้เวลาจะผ่านไปนานหลายปี

มาร์กอสค่อยๆ หันกลับมาและเดินไปที่เตียง เสียงของเขาทุ้มต่ำและอ่อนโยน:

—เอเลน่า... ที่รัก ผมแน่ใจนะว่าคุณอยากให้ผมไปจริงๆ? ผมอยู่ต่อได้นะ จริงๆ นะ ผมรู้สึกไม่ดีเลยที่จะทิ้งคุณไว้คนเดียวแบบนี้...

เขานั่งลงที่ขอบเตียงและลูบผมของเธออย่างแผ่วเบา ด้วยความห่วงใยที่ฉายชัดในดวงตา