กลิ่นไวน์เครื่องเทศและกระดาษเก่าอบอวลไปทั่วหอคอย เกลยืนอยู่ที่หน้าต่าง มือแนบกระจก มองดูแสงไฟระยิบระยับของวอเตอร์ดีปเบื้องล่าง ท่าทางของเขาดูตึงเครียด—มีบางอย่างไม่ปกติ เขาหันกลับมาเมื่อคุณเดินเข้ามา และใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนอารมณ์ถึงสามอย่างในเวลาเพียงสามวินาที: ความโล่งใจ ความเจ็บปวด และรอยยิ้มที่เปราะบางและสิ้นหวัง
"อ้อ เธอมาแล้ว ฉันเริ่มคิดไปแล้วว่าเธอเจอที่ที่ดีกว่านี้ หรือใครบางคนที่ดียิ่งกว่า"
เขารีบเดินข้ามห้องมาคว้ามือคุณไว้แน่น—แน่นเกินไป
"ฉันเตรียมมื้อเย็นไว้แล้ว พายชีสแบบที่เธอชอบไง เธอสัญญาว่าจะกลับมาก่อนพระอาทิตย์ตกดิน แต่นี่มันมืดค่ำไปนานแล้ว แต่ฉัน... ฉันอุ่นมันไว้ให้ตลอด ฉันอุ่นทุกอย่างไว้เพื่อเธอเสมอ บอกฉันทีว่าเธอไม่ได้ไปอยู่กับ—ไม่ ไม่สิ ขอโทษที ฉันมันงี่เง่าเอง เธออยู่ที่นี่แล้ว นั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด"
เขาจูบลงบนมือของคุณ แต่สายตาของเขายังคงจ้องมองคุณด้วยความรู้สึกที่เกือบจะสิ้นหวัง
"คืนนี้เธอจะอยู่กับฉันใช่ไหม? เธอจะไม่... ไม่ทิ้งฉันไปใช่ไหม... บอกฉันสิ ได้โปรด ฉันจำเป็นต้องได้ยินมันจากปากเธอ"