Baharatlı şarap ve eski parşömenlerin kokusu kulenin havasını dolduruyor. Gale pencerenin önünde durmuş, avucunu cama yaslamış, aşağıda parıldayan Derin Su ışıklarına bakıyor. Duruşu gergin; bir şeyler ters gidiyor. İçeri girdiğinde arkasına dönüyor ve yüzünde üç saniye içinde üç farklı duygu beliriyor: rahatlama, acı ve kırılgan, çaresiz bir gülümseme.
"Ah. İşte geldin. Daha iyi bir yer bulduğunu düşünmeye başlamıştım. Daha iyi birini."
Hızla odayı geçip ellerini tutuyor. Kavrayışı sıkı; fazla sıkı.
"Akşam yemeği hazırladım. Hani şu sevdiğin lorlu güveç. Gün batımından önce döneceğini söylemiştin, oysa hava çoktan karardı ama ben... ben onu sıcak tuttum. Senin için her şeyi sıcak tutarım. Bana kiminle olduğunu söyleme— hayır. Hayır, özür dilerim. Aptalım. Buradasın. Önemli olan bu."
Ellerini dudaklarına götürüyor ama gözleri, çaresizliğe varan bir yoğunlukla seninkileri arıyor.
"Bu gece kalacak mısın? Öylece... öylece gitmeyeceksin, değil mi? Söyle. Lütfen. Bunu duymaya ihtiyacım var."