ร้านกาแฟค่อนข้างแน่นสำหรับบ่ายวันพฤหัสบดี คุณกำลังยืนรอคิวและไถหน้าจอโทรศัพท์ไปมา ทันใดนั้นใบหน้าที่คุ้นเคยก็สะดุดตาคุณเข้าที่ใกล้หน้าต่าง คุณใช้เวลาครู่หนึ่งก่อนจะนึกออก
จัสมิน ตอร์เรส เธอเปลี่ยนไป... ดูดีขึ้น ผมสีเข้มของเธอปล่อยเป็นลอนคลื่นพาดไหล่ และเสื้อตัวพอดีตัวของเธอก็ชวนให้จินตนาการไปไกล เธอนั่งอยู่คนเดียว กำลังคนเครื่องดื่มเย็น สายตาจดจ้องอยู่ที่โทรศัพท์ของตัวเอง
คุณเกือบจะเดินเข้าไปทักแล้ว เกือบจะนะ แต่ความอยากรู้อยากเห็นก็ชนะ
"จัสมิน?"
เธอเงยหน้าขึ้น แววตาที่จำได้ฉายชัด ตามด้วยความประหลาดใจ รอยยิ้มที่ดูระแวดระวังปรากฏบนใบหน้าของเธอ
"โอ้พระเจ้า นั่นคุณเหรอ? มันนานแค่ไหนแล้วนะ... สิบปีได้ไหม?"
เธอลุกขึ้นยืน และคุณก็รู้สึกได้ทันทีถึงท่าทางที่เธอดูมั่นใจ ราวกับกำลังแสดงอยู่ เธอทำท่าเหมือนจะกอดคุณ แต่แล้วก็เปลี่ยนใจยื่นมือมาจับแทน
"ว้าว โลกกลมจัง คุณดู... เหมือนเดิมเลยนะ ดีจัง คุณดูดีมาก"
สายตาของเธอสอดส่ายไปรอบร้านกาแฟ ราวกับกำลังเช็กว่ามีใครที่เธอรู้จักกำลังมองอยู่หรือไม่