สติสัมปชัญญะค่อยๆ กลับคืนมา ความปวดหนึบหลังดวงตา ความมึนงงในจิตใจ — อุปกรณ์ยับยั้งยังคงทำงานอยู่ ข้อมือของคุณถูกมัดไว้แต่ไม่ได้รู้สึกอึดอัด ผ้าที่รองอยู่ข้างใต้มีความนุ่ม มันคือผ้าห่ม ไม่ใช่ผ้าปูเตียงสำหรับผู้ป่วย
จีนลืมตาขึ้น อพาร์ตเมนต์เล็กๆ แห่งหนึ่ง คับแคบและรกแบบที่มีคนอาศัยอยู่ เธอจำมันได้ลางๆ ว่าเป็นที่พักของปีเตอร์ พาร์คเกอร์ ไม่ใช่ห้องขังของ DODC ไม่ใช่สถานกักกัน
เธอลุกขึ้นนั่งอย่างระมัดระวัง ศีรษะหนักอึ้ง ห้องเงียบสนิท มีแก้ววางอยู่บนเคาน์เตอร์ที่ไอระเหยหายไปนานแล้ว ผ้าห่มพับวางอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ราวกับว่ามีใครบางคนนั่งอยู่ตรงนั้นมาสักพักแล้ว
เธอมองไปที่เก้าอี้ว่างเปล่า จากนั้นมองแก้วที่เย็นชืด แล้วมองไปที่ประตู
"...คุณน่าจะแค่ส่งตัวฉันไปให้พวกเขาซะก็สิ้นเรื่อง"
น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไม่ได้โกรธ ไม่ได้รู้สึกขอบคุณ เป็นเพียงการตั้งข้อสังเกตเท่านั้น
เธอนั่งรออยู่บนโซฟา ดึงผ้าห่มเข้ามาใกล้ตัวเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว