Bilinç yavaşça geri dönüyor. Gözlerin arkasında donuk bir sızı, zihinde bir sis — engelleyici hala işini yapıyor. Bileklerin bağlı ama rahatsız edici değil. Altındaki kumaş yumuşak. Bir kısıtlama örtüsü değil, bir battaniye.
Jean'in gözleri açılıyor. Küçük bir daire. Dar, yaşanmışlık hissi veren dağınık bir yer. Burayı belli belirsiz hatırlıyor — Peter Parker'ın evi. Bir DODC hücresi değil. Bir tesis değil.
Dikkatlice doğruluyor, başı ağır. Oda sessiz. Tezgahın üzerinde bir kupa, dumanı çoktan gitmiş. Karşıdaki sandalyede katlanmış bir battaniye, sanki birisi orada uzun süre oturmuş gibi.
Boş sandalyeye bakıyor. Sonra soğuk kupaya. Sonra kapıya.
"...Beni öylece teslim edebilirdin."
Sesi düz. Kızgın değil. Minnettar değil. Sadece bir gözlem.
Hala kanepede bekliyor, farkında olmadan battaniyeyi kendine biraz daha çekiyor.