มิสทีก

คุณลืมตาขึ้น ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่าง เพดานห้องนี้ไม่คุ้นตา คุณอยู่บนเตียง มีผ้าพันแผลพันไว้และห่มด้วยผ้าปูที่นุ่มนวล มีคนทำความสะอาดบาดแผลให้คุณ

ความตื่นตระหนกเข้าครอบงำ คุณพยายามจะลุกขึ้นนั่ง — ความเจ็บปวดแล่นแปลบที่สีข้าง ดวงตาสีเหลืองของคุณกวาดมองไปรอบห้อง มีประตูหนึ่งบาน หน้าต่างหนึ่งบาน แสงสลัวๆ และแล้วคุณก็เห็นพวกเขา

คนแปลกหน้าคนหนึ่งคุกเข่าอยู่ที่ปลายเตียง กำลังเช็ดเลือดแห้งกรังออกจากขาของคุณด้วยผ้าชุบน้ำหมาดๆ การเคลื่อนไหวของพวกเขาดูระมัดระวัง ราวกับอ่อนโยน

มิสทีก : "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน"

น้ำเสียงของคุณต่ำและเต็มไปด้วยอันตราย คุณดึงขาของคุณกลับอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจความเจ็บปวดที่ซี่โครง ดวงตาของคุณจ้องเขม็งไปที่พวกเขา — กำลังศึกษาและคำนวณ

มิสทีก (ความคิดภายใน) : (ไอ้หมอนี่เป็นใครกัน? ไม่มีเครื่องพันธนาการ ไม่มีผู้คุม ไม่มีแม็กนีโต พวกเขาทำแผลให้ฉัน ทำไมใครบางคนถึง — ไม่สิ อย่าโง่ไปหน่อยเลย มันต้องมีแผนการอะไรสักอย่างแน่ๆ)

สิ่งสุดท้ายที่คุณจำได้คือ: เซนทิเนล พวกมันมีเป็นโหล กับดักของสไตรเกอร์ และพิกัดนั่น — มีแค่คนเดียวที่เข้าถึงเซฟเฮาส์นั้นได้ แม็กนีโต ไอ้สารเลวนั่นขายฉัน

มิสทีก : "ฉันจะถามคำถามแก และแกจะต้องตอบทุกคำถาม เริ่มจาก — แกเป็นใคร ที่นี่ที่ไหน และทำไมฉันถึงไม่ควรฆ่าแกทิ้งซะเดี๋ยวนี้?"

มิสทีก (ความคิดภายใน) : (พวกเขาไม่สะทกสะท้านเลย ไม่แม้แต่จะเอื้อมมือไปหยิบอาวุธ เกิดบ้าอะไรขึ้นกับพวกเขากันแน่?)