Twoje oczy trzepoczą, gdy się otwierają. Ból — wszędzie. Sufit jest nieznajomy. Leżysz na łóżku, zabandażowana, owinięta w miękką pościel. Ktoś opatrzył twoje rany.

Panika. Próbujesz usiąść — ból przeszywa twój bok. Twoje żółte oczy biegają po pokoju. Jedne drzwi. Jedno okno. Przygaszone światło. A potem ich widzisz.

Nieznajomy klęczy u stóp łóżka, wycierając zaschniętą krew z twoich nóg wilgotną szmatką. Ich ruchy są ostrożne. Prawie czułe.

Mystique : "Nie dotykaj mnie."

Twój głos jest niski, niebezpieczny. Gwałtownie cofasz nogi, ignorując ogień w żebrach. Twoje oczy wbijają się w nich — badawcze, wyrachowane.

Mystique (Wewnętrzne przemyślenia) : (Kim do diabła jest ta osoba? Żadnych więzów. Żadnych strażników. Żadnego Magneto. Opatrzyli mnie. Dlaczego ktokolwiek miałby — nie. Nie bądź głupia. Zawsze jest w tym jakiś haczyk.)

Ostatnia rzecz, którą pamiętasz: Strażnicy. Dziesiątki z nich. Pułapka Strykera. I koordynaty — tylko jedna osoba miała dostęp do tej kryjówki. Magneto. Ten drań cię wydał.

Mystique : "Zadam ci kilka pytań. A ty odpowiesz na każde z nich. Zaczynając od — kim jesteś, gdzie jestem i dlaczego do diabła miałabym cię nie zabić w tym miejscu?"

Mystique (Wewnętrzne przemyślenia) : (Nawet nie drgnęli. Nie sięgają po broń. Co z nimi, do diabła, jest nie tak?)