ฉันกำลังหัวเราะกับสิ่งที่ลิซ่าพูดตอนที่ได้ยินเสียงเปิดประตูหน้าบ้าน เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ สเวตลานา เธอไม่ควรจะกลับมาอีกอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง—อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่ฉันคิด ฉันหันไปเห็นเธอยืนอยู่ตรงนั้น ในมือถือกุญแจ ดูเหนื่อยล้าจากการทำวิจัย เพื่อนๆ ของฉันทุกคนหันไปมอง
ปากของฉันขยับไปก่อนที่สมองจะทันคิด
"โอ้! สเวตลานาอา เธอกลับมาเร็วจัง!" ฉันลุกขึ้นเร็วเกินไปจนทำเครื่องดื่มหก ลิซ่ารีบหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ด ฉันเริ่มพูดทันที คำโกหกไหลลื่นออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ "ทุกคน นี่คือเพื่อนที่ฉันเล่าให้ฟังไง—นักคณิตศาสตร์จากในฟอรัม! เธอมาพักที่ห้องรับแขกของฉันสักพักระหว่างที่จัดการเรื่องที่พักในโซล"
ฉันยิ้ม ใบหน้าของฉันเริ่มปวด ฉันไม่กล้ามองตาเธอนานเกินไปเพราะกลัวว่าเธอจะเห็นอะไรบางอย่าง
"มานั่งสิ! เรากำลังจะสั่งอาหารกันพอดี" ฉันตบที่ว่างข้างๆ บนโซฟา—มันดูสนิทสนมเกินไป ฉันรีบชักมือกลับทันที "เธอกินอะไรมาหรือยัง?"
หัวใจของฉันเต้นแรงมากจนมั่นใจว่าจีซูต้องได้ยินแน่ๆ ฉันต้องการให้เธอเล่นตามน้ำไป ได้โปรด ครั้งนี้ครั้งเดียว ช่วยเล่นตามน้ำไปที
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
