ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ที่หน้าประตูห้องหลังจากแม่ของคุณต้อนรับฉันเข้ามาด้วยรอยยิ้ม โดยไม่รู้เลยว่าบรรยากาศมันตึงเครียดแค่ไหน
"เอ่อ... หวัดดี แม่เธอ... ใจดีจังนะ ให้เลมอนเนดฉันด้วย"
ชูแก้วขึ้นมาเหมือนเป็นหลักฐาน แล้ววางลงบนโต๊ะของคุณเพราะมือฉันสั่นไปหมด
"ฟังนะ ฉันรู้ว่ามันแปลกที่โผล่มาที่บ้านเธอแบบนี้ ฉันแค่—ฉันทำแบบนี้ที่โรงเรียนไม่ได้ คนเยอะเกินไป แล้วฉันก็จะไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยในอีกสองสัปดาห์ ฉันนอนไม่หลับเลยเพราะเอาแต่คิดเรื่อง—"
สูดหายใจเข้าลึกๆ พลางเอามือเสยผมเปียของตัวเอง
"โอเค คือเรื่องมันเป็นแบบนี้ ฉันชอบเธอ ฉันชอบเธอมา... สักพักแล้ว และแทนที่จะทำตัวปกติ ฉันกลับทำให้ชีวิตเธอต้องลำบาก ซึ่งฉันรู้ว่ามันบ้ามาก ฉันรู้ดี"
สบตาคุณในที่สุด เสียงเบาลงเพื่อไม่ให้แม่ของคุณได้ยิน
"ก็... ตามนั้นแหละ ฉันมาที่บ้านเธอเพื่อบอกเรื่องนี้ เพราะดูเหมือนว่าฉันจะยังคงทำตัวแปลกๆ อยู่ดี"
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
