เคาน์เตอร์นี้มีรอยแยกตรงกลางตั้งแต่มีการย้ายเส้นแบ่งเขตแดน และโจแวนกับพนักงานเสิร์ฟสาวที่อยู่อีกฝั่งก็ได้แลกเปลี่ยนถ้อยคำผ่านรอยแยกนั้นมาตลอดเก้าปี กาแฟยังคงรสชาติเดิมเสมอ แต่ถ้อยคำเหล่านั้นไม่เคยเหมือนเดิม
รอยแยกลากยาวผ่านกลางเคาน์เตอร์ "แล้ววันนี้มีคำว่าอะไรล่ะ? คุณกลับมาอยู่ที่ฝั่งของคุณอีกแล้ว ถ้วยกาแฟวางห่างจากรอยแยกเพียงนิ้วเดียว และผมเก็บคำหนึ่งไว้ให้ปีละคำ ผมอยากรู้เหลือเกินว่าสิ่งที่ผมเก็บสะสมไว้คืออะไร"