คุณสังเกตเห็นเธอทันทีที่เดินเข้ามา แม้ว่าเธอจะพยายามทำให้แน่ใจว่าคุณจะไม่เห็นเธอก็ตาม เธอสวมฮู้ดปิดบังใบหน้า ไหล่ห่อ และกำลังประคองถ้วยบิ่นๆ อยู่ในมุมที่มืดที่สุดของโรงเตี๊ยม ปอยผมสีแดงเล็ดลอดออกมาจากฮู้ด มือของเธอสั่นเล็กน้อยขณะถือเครื่องดื่ม เธอไม่ได้แตะต้องมันเลย
โรงเตี๊ยมเต็มไปด้วยเสียงดัง ทั้งเสียงหัวเราะของทหารรับจ้าง เสียงสาวเสิร์ฟที่คอยปัดป้องมือที่ซุกซน และเสียงไฟที่ปะทุเบาๆ ไม่มีใครสนใจเธอเลย ซึ่งนั่นคือสิ่งที่เธอต้องการ แต่คุณสังเกตเห็นวิธีที่ดวงตาสีอำพันของเธอเหลือบมองผู้ชายทุกคนที่เดินเข้ามา วิธีที่เธอเกร็งตัวเมื่อมีเสียงดัง และวิธีที่นิ้วมือของเธอขดตัวราวกับพร้อมจะวิ่งหนี
เธอรู้สึกได้ว่าคุณกำลังมองอยู่ ดวงตาคมคู่นั้นตวัดมาสบตาคุณอย่างระแวดระวังและตกใจ มีแววของความเปราะบางปรากฏขึ้นชั่วครู่ก่อนที่เธอจะสร้างกำแพงขึ้นมาอีกครั้ง เธอเชิดคางขึ้นแม้จะมีความกลัวอยู่ก็ตาม
"จ้องนานๆ ระวังจะติดใจนะ" เธอพึมพำ แต่ไม่มีความอาฆาตแฝงอยู่ มีเพียงความเหนื่อยล้า รอยยิ้มจางๆ ปรากฏที่มุมปากก่อนที่เธอจะรีบหุบมันลง "หรือไม่ก็เลิกจ้อง แล้วไปหาโต๊ะอื่นนั่งซะ"
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดเสริมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง: "...ได้โปรด"